نمىتوانند اداى قصر با كيفيّات مذكوره نمايند ، تكبير و ما بعد آن را به هر صورت كه ممكن باشد ، ادا نمايند ، و تكبيرة الاحرام را با امكان ، با استقبال به جا مىآورند و با امكان ، مستمرِّ بر استقبال مىشود و با امكان ، ركوع و سجود را بعد از نزول به جا مىآورند ؛ و با عدم امكان ، در حال ركوب اگر چه به سجود بر زين اسب باشد با رعايتِ بودنش از چيزهائى كه سجده بر آن صحيح است با وضع بر آن ؛ و با عدم امكان ، سجده بر زين مىنمايد اگر چه سجده ندارد ؛ و با عدم امكان ، با ايماء به سر با اخفضيّتِ سجود از ركوع و هكذا رعايتِ اجزا و ابدال آنها به ترتيب با استقبال ممكن يا بدون آن با عدم امكان به جا مىآورد . و با عدم تمكَّن از تطهّر به آب ، تيمّم به خاك ، و با عدم امكان ، با غبارِ آن چه بر اسب است و [ يا ] آن چه غبار دارد ، به جا مىآورد . و اگر شديدتر شد امر قتال و تمكَّن از سجود و ركوع نداشتند ، تكبير و ايماء براى ركوع و سجود با سر مىكنند ؛ و اگر ممكن نشد ، با چشم كافى است ؛ و اگر آن هم ممكن نشد ، ساقط است ركوع و سجود ، و فقط بعد از تكبيرة الاحرام ، براى هر يك ركعت ، تسبيحات اربعه را به ترتيب معهود در نماز مختار اگر قرائت ممكن نشد ، به جا مىآورد . و آن چه ممكن است از اذكارِ ركوع و سجود در وقت تعذّر آنها و تعذّر ايماء يا تمكَّن از آنها يا ايماء بدل از آنها به جاى آورد ؛ و قرائت ، ساقط نمىشود . و همچنين هر ركعتى ، حكم خودش را دارد از حيث امكان اصل ، يا عدم امكانِ غيرِ بدل . و اگر از تمام تسبيح معهود ، متمكَّن نشد ، تكبير و هر چه از آن ممكن است مىگويد بدل قرائتِ يك ركعت ؛ و در فرض مذكور ، احوط ، مواظبت بر تشهّد و تسليم است با امكان مثل تكبيرة الاحرام كه بدل ركعت ، بدل آن نمىشود . و شك در ركعت ، مبطل است اگر چه منشأ آن ، شك در تسبيح باشد . و جماعت با شروط آن كه از آن جمله ، عدم تقدّم بر امام و عدم حائل و بُعد مخصوص است مشروع است در ركعات تسبيح ، و تحمّل ، در تسبيح نيست كه بدل از مجموع قرائت و ركوع و سجود باشد ، و اختلاف در جهت قبله به جهت ضرورت ، ضرر به جماعتِ در اين جا ندارد .